رانندگان کامیون میگویند: نگاه کنید شوخیای در کار نیست، جهنم زیر پایتان شعله میکشد!
امیرجواهری لنگرودی
andishe.gbg@hotmail.com
رانندگان با صدای بلند میگویند: ما سکوت کرده بودیم، حالا باید شنیده شویم!
با نگاهی به اعتصابات واعتراضات و موج دستگیریها در ایران در پایان اردیبهشت و خرداد ۱۴۰۴، در کنار موج اعدامهایی که پس از برآمد جنبش عظیم «زن، زندگی، آزادی» هر روزه در گوشه و کنار کشور صورت میگیرد و واخواست عظیم کارزار سه شنبههای نه به اعدام در درون بیش از چهل (۴۰) زندان در ایران، هر فعال عرصه کارگری را به دور اندیشی و نوعی آسیب شناسی تحولات کارگری و جمع بست تحرکات اینگونهای سراسری سالهای پیش به این سو میکشاند.
تا جاییکه ذهنم یاری میکند درست ۷ سال پیش در همین ماه خرداد ۱۳۹۷ برابر ژوئن ۲۰۱۸ در ایران، ما شاهد اعتصاب سراسری رانندگان کامیونهای بیابان بودیم... که نتایج و دستآوردهای مفیدی از همبستگی وسیع بین کامیونداران و تاکسیرانان و رانندگان وانت شهری از خود به جا گذاشت. در آن روزگار نداشتن تشکل مستقل کامیونداران و رانندگان و نداشتن صندوق اعتصاب و وعدههای توخالی دولت و کارگزاران و در برخی نقاط با تهاجم سبعانه نیروی سرکوب به رانندگان کامیون و تهدیدهای عوامل امنیتی به سازمانگران اعتصاب، و دستگیری به روایتی بیش از چهارصد رانندهای که گفته میشد رهبران اعتصاب هستند، موجی از ارعاب را به وجود آوردند. رانندگان اعتصابی و کامیونداران علیرغم اینکه به مطالبات خود دست نیافتند و همه و همه کار آن حرکت را به تعطیلی کشاندند. جالب اینکه امروز همان رانندگان میگویند: ما از کرایه ۷ سال پیش جلوتر نرفتیم، ولی خرج ماشین دو برابر شده است.
آنچه به بیان مقایسه اعتصاب خرداد ۱۳۹۷ با وضعیت امروز، نشان میدهد، یک تحول کیفی در ابزار، تجربه و قدرت سازماندهی است. در آن سال کامیونداران تقریبا بی صدا بودند. رسانههای رسمی یا ساکت بودند یا تحریف گر رخدادها بودند ولی امروز،کامیونداران کانالها و گروههای تلگرامی اختصاصی ایجاد کردهاند. یعنی وجود گردش آزاد اطلاعات درون صنف، خود دامن زننده ارزش مضمونی گسترش شبکهای است. به نوعی وجود این کانال خود تاحدی نفس ارگان یک تشکل را ایفاء میکنند. به نحوی هم خبررسان است و به نوعی فضای تجمیع آنان را سازمان میدهند.
میتوانم بگویم: آنچه مربوط به هفت (۷) سال پیش و سالهای بعدی است، حتی اگرشکست قطعی محسوب شود، دو میراث مهم از خود به جا گذاشت.
اول آموزش سیاسی و صنفی: امروز کامیونداران بهتر میدادنند که مطالباتشان باید چطور مطرح شود و چگونه منسجم بدارند و چه چیزهایی را نباید قربانی کنند. و دوم درس از شکست: حالا آنها آموختهاند که بدون رسانه، بدون همبستگی، و بدون صدای منسجم نمیتوان کاری از پیش برد. امروز رانندهی بیانانی آنجا که با صراحت میگوید: «این سوییچ را به کار نمیاندازم تا نتیجهای به دستمان نیاد». صدایش شنیده میشود و تصویرش دست به دست میگردد. به زبانی امروز اعتصاب کامیونداران نه تنها صدا دارند بلکه حافظهی جمعی هم دارند. به عبارتی طی همین هشت روزاعتراض واعتصاب ازحاشیه به متن جامعه نزدیک شده که خود میگویند: «صدای ما شنیده شده است و اعتصاب ما امروز در بیش از ۱۴۱ شهر ادامه دارد...»
اما امروزحرکت رانندگان کامیون، اعتراض خود را در دل دود غلیظ برآمده از انفجار بندر رجایی در دل بندرعباس و خاکستر نشین شدن دهها کامیون در همین بندر و خفه خون گرفتن بی شرمانهی مسئولان کشور بر کشید و از شهری به شهری. از جادهای به جادهای از گاراژ به گاراژی دیگر کشیده و بدل به اعتراضی سراسری و دامن گستر گردید... کانال تلگرامی «اتحادیه تشکلهای کامیونداران و رانندگان سراسر ایران» با بیش از۴۷۰۰عضو،خود صحنه خبررسانی این مرحله از مبارزه و اعتصاب را گرم نگه داشته و آنرا به وسیعترین شکل در سطح شبکههای اجتماعی فعال نگه میدارد... و همبستگی و همگرایی دیگرنیروهای مطالباتی و طبقاتی جامعه را با خود همراه کردهاند. دراین نبرد، خاصه کامیونهای بی باردرمسیرجادهها،و اصطلاحاً خوابیدن بدون بارآنها نشان میدهد امروز هر کامیون یک تریبون است.
