یادداشت کارگری
حلقهی زندگی کارگران بعد از دو جنگ، همچنان تنگتر میشود!
از فرسایش معیشت تا بیثباتی شغلی؛ قراردادهای موقت و پیمانی و تضعیف قدرت تشکلیابی کارگران!
(بخش چهارم)
امیرجواهری لنگرودی
a.javaher99@gmail.com
یادآوری:
دریادداشت سوم یاد آور شدم: «... وضعیت کارگران غیررسمی، قراردادی و روزمزد، و کسانی که در بخشهای بیثبات اقتصاد فعالیت میکنند و از دستمزد تضمین شده و امنیت شغلی برخوردار نیستند، بهمراتب شکنندهتر است. برای این گروهها، چند هفته تعطیلی محل کار، توقف تولید یا قطع جریان درآمد، مرز باریک میان ادامه زندگی و فروغلتیدن به فقر شدید است.
درچنین شرایطی، سفرهی خانوادههای کارگری مدتهاست از بسیاری از مواد غذایی مغذی و پروتئینهای ضروری، ازجمله گوشت قرمز، ماهی و میوه، خالیتر شده و سیبزمینی، تخممرغ و حبوبات جای بیشتری در آن پیدا کردهاند؛ آن هم درحالیکه برای بسیاری از خانوادهها، تأمین همین حداقلها نیز به مسئلهای دشوار و گاه دستنیافتنی تبدیل شده است.»
در یادداشت چهارم همچنین بر اهمیت تدوین: « بررسی قراردادهای موقت یکماهه، سهماهه و ششماهه، قراردادهای سفیدامضاء و پیمانی و ضرورت سامانمندشدن روابط قراردادی کار، در کنار دیگر وجوه زندگی کارگران دنبال خواهد شد؛ از درآمد و دستمزد، بیمهی بیماری، گرانی و اجارهی مسکن تا هزینههای روزانه، دشواری تأمین آموزش فرزندان، امنیت شغلی، گسترش حاشیهنشینی و دیگر مصادیق محرومیت و ناامنی معیشتی....» (۱)تأکید داشتم.
بازاندیشی درالزامات شرایط زمانیایی که جامعهی ما درآن به سر میبرد؛ یعنی همان شرایط پُرنوسان «نه جنگ و نه صلح»، که تمامی عرصههای زندگی روزمره و فعالیت همهی گروههای اجتماعی مطالبهگر را دستخوش خود کرده است؛ وضعیتی که برآن، عنوان دروغین و غیرشفاف «تابآوری» نهادهاند.
احساس فرسایندهبودن گذران وضعیت «نه جنگ و نه صلح» و این پرسش که تا چه زمانی قرار است همین عصارهی باقیماندهی زندگی را از مردم جامعهی ما ببلعد، همچنان پابرجاست. در چنین وضعیت بهتانگیزی، مردم بارها از خود میپرسند: چگونه میتوان روزها و شبها را به دور از بیم، هراس و بلاتکلیفی تاب آورد، بر نومیدی و یأس غلبه کرد، همچنان امید آفرید و بر مجموعهی دشواریها فائق آمد؟
فکرمیکنم زندگی پرچالش همهی نحلههای مطالباتی را باید در متن همین وضعیت سنجید و دربارهی آن اندیشید.
میخواهم بپرسم: چرا سفرهی کارگران کوچک شده است؟ چه مناسبات اقتصادی، چه سیاستهای اشتغال و چه شکلهایی از سازماندهی رابطه کار و سرمایه، کارگر را به چنین موقعیتی راندهاند؟ تلاشم این خواهد بود که در این یادداشت علل و چراییها را پیگیری نمایم.






