گفتگو با خانم گلی- بیژن خوزستان و امیر جواهری لنگرودی در باب خیزش انقلابی زن_زندگی_آزادی

https://youtu.be/s0iJukjsxR4?feature=shared

۱۴۰۵ آبان ۲۵, دوشنبه

امیرجواهری لنگرودی :بخش چهارم، از فرسایش معیشت تا بی‌ثباتی شغلی؛ قراردادهای موقت و پیمانی و تضعیف قدرت تشکل‌یابی کارگران!

یادداشت کارگری

حلقه‌ی زندگی کارگران بعد از دو جنگ، همچنان تنگ‌تر می‌شود!

از فرسایش معیشت تا بی‌ثباتی شغلی؛ قراردادهای موقت و پیمانی و تضعیف قدرت تشکل‌یابی کارگران!

(بخش چهارم)

امیرجواهری لنگرودی

a.javaher99@gmail.com 


یادآوری:

دریادداشت سوم یاد آور شدم: «... وضعیت کارگران غیررسمی، قراردادی و روزمزد، و کسانی که در بخش‌های بی‌ثبات اقتصاد فعالیت می‌کنند و از دستمزد تضمین شده و امنیت شغلی برخوردار نیستند، به‌مراتب شکننده‌تر است. برای این گروه‌ها، چند هفته تعطیلی محل کار، توقف تولید یا قطع جریان درآمد، مرز باریک میان ادامه زندگی و فروغلتیدن به فقر شدید است.

درچنین شرایطی، سفره‌ی خانواده‌های کارگری مدت‌هاست از بسیاری از مواد غذایی مغذی و پروتئین‌های ضروری، ازجمله گوشت قرمز، ماهی و میوه، خالی‌تر شده و سیب‌زمینی، تخم‌مرغ و حبوبات جای بیشتری در آن پیدا کرده‌اند؛ آن هم درحالی‌که برای بسیاری از خانواده‌ها، تأمین همین حداقل‌ها نیز به مسئله‌ای دشوار و گاه دست‌نیافتنی تبدیل شده است.» 

در یادداشت چهارم همچنین بر اهمیت تدوین: « بررسی قراردادهای موقت یک‌ماهه، سه‌ماهه و شش‌ماهه، قراردادهای سفیدامضاء و پیمانی و ضرورت سامان‌مندشدن روابط قراردادی کار، در کنار دیگر وجوه زندگی کارگران دنبال خواهد شد؛ از درآمد و دستمزد، بیمه‌ی بیماری، گرانی و اجاره‌ی مسکن تا هزینه‌های روزانه، دشواری تأمین آموزش فرزندان، امنیت شغلی، گسترش حاشیه‌نشینی و دیگر مصادیق محرومیت و ناامنی معیشتی....» (۱)تأکید داشتم.

بازاندیشی درالزامات شرایط زمانی‌ایی که جامعه‌ی ما درآن به سر می‌برد؛ یعنی همان شرایط پُرنوسان «نه جنگ و نه صلح»، که تمامی عرصه‌های زندگی روزمره و فعالیت همه‌ی گروه‌های اجتماعی مطالبه‌گر را دستخوش خود کرده است؛ وضعیتی که برآن، عنوان دروغین و غیرشفاف «تاب‌آوری» نهاده‌اند.

احساس فرساینده‌بودن گذران وضعیت «نه جنگ و نه صلح» و این پرسش که تا چه زمانی قرار است همین عصاره‌ی باقیمانده‌ی زندگی را از مردم جامعه‌ی ما ببلعد، همچنان پابرجاست. در چنین وضعیت بهت‌انگیزی، مردم بارها از خود می‌پرسند: چگونه می‌توان روزها و شب‌ها را به دور از بیم، هراس و بلاتکلیفی تاب آورد، بر نومیدی و یأس غلبه کرد، همچنان امید آفرید و بر مجموعه‌ی دشواری‌ها فائق آمد؟

فکرمی‌کنم زندگی پرچالش همه‌ی نحله‌های مطالباتی را باید در متن همین وضعیت سنجید و درباره‌ی آن اندیشید.

می‌خواهم بپرسم: چرا سفره‌ی کارگران کوچک شده است؟ چه مناسبات اقتصادی، چه سیاست‌های اشتغال و چه شکل‌هایی از سازمان‌دهی رابطه کار و سرمایه، کارگر را به چنین موقعیتی رانده‌اند؟ تلاشم این خواهد بود که در این یادداشت علل و چرایی‌ها را پیگیری نمایم. 

۱۴۰۵ آبان ۴, دوشنبه

امیرجواهری لنگرودی: یادداشت کارگری : (بخش سوم)؛ «تأثیرات قطع اینترنت، بیکاری، تورم و پیامدهای جنگ بر زندگی و مبارزه کارگران»

یادداشت کارگری

حلقه‌ی زندگی کارگران بعد از دو جنگ، همچنان تنگ‌تر می‌شود!

«تأثیرات قطع اینترنت، بیکاری، تورم و پیامدهای جنگ بر زندگی و مبارزه کارگران»

(بخش سوم)

امیرجواهری لنگرودی

a.javaher99@gmail.com 

 

در بخش اول یادداشت، از دوران دو جنگ، قطع اینترنت و مشاغل از دست رفته سخن گفتم. در بخش دوم یادداشت نیز تأکید کردم: «چنانچه دوره‌ی «نه جنگ، نه صلح» به‌طور قطعی پایان نگیرد و جامعه‌ی ما به صلحی پایدار و باثبات دست نیابد، تداوم این وضعیت و بازگشت جنگ، استخوانی لای زخم جامعه خواهد بود. فشار و فقر، تورم فزاینده و فلاکت عمومی می‌توانند زندگی مردم را بیش از پیش فرسوده کنند و جان و آینده‌ی آنان را به مخاطره اندازند.»

همچنین یادآورشدم:«یادمان نرود که امنیت شغلی در جامعه، برخورداری از عدالت اجتماعی و توزیع برابر امکانات برای دستیابی به نیازمندی‌های اولیه‌ی زندگی، صرفاً مسائل اخلاقی یا رفاهی نیستند؛ این‌ها بخش اساسی زیرساخت زندگی پایدار در هر جامعه‌اند و مردمان ما سخت به آن‌ها نیازمندند.» (۱)

دربخش سوم این یادداشت می‌کوشم دوران دو جنگ و شرایط امروزِ «نه جنگ، نه صلح» در جامعه‌ی ایران را در پیوند با قطع سراسری اینترنت از سوی جمهوری اسلامی، با استناد به ملاحظات امنیتی ناشی از شرایط جنگی، و تأثیر آن بر فلاکت عمومی زندگی گروه‌های مختلف شغلی و بیکار شدن آنان بررسی کنم. قطع اینترنت، به این ترتیب، نه‌فقط ارتباطات عمومی جامعه را مختل کرد، بلکه به معیشت گروه‌های گسترده‌ای از شاغلان، به‌ویژه نیروهای کار وابسته به اینترنت، آسیب رساند. همچنین، با توجه به تحمیل تداوم شرایط هفت ماهه‌ی پسا جنگ، برفضای اجتماعی امروزایران، به این پرسش می‌پردازم که چرا جنگ‌طلبان و کاسبان جنگ و تحریم در نظام اسلامی، به پیروی از همان باوری که خمینی از فردای قیام بهمن ۱۳۵۷ درباره «نعمت» و «برکت» بودن جنگ برای بقا و دوام حکومت خود مطرح می‌کرد، امروز نیز جنگ را وسیله‌ای برای انتقام گیری و حفظ نظام می‌شمارند.

۱۴۰۵ مهر ۲۶, یکشنبه

امیرجواهری لنگرودی :(بخش دوم)،«از تعطیلی واحدهای تولیدی تا گسترش بیکاری پنهان و تأثیر آن بر زندگی کارگران»

یادداشت کارگری

حلقه‌ی زندگی کارگران بعد از دو جنگ، همچنان تنگ‌تر می‌شود!

«از تعطیلی واحدهای تولیدی تا گسترش بیکاری پنهان و تأثیر آن بر زندگی کارگران»

(بخش دوم)

امیرجواهری لنگرودی

a.javaher99@gmail.com


دربحث ارائه شده در یادداشت بخش اول آوردم: «... حدود هشتاد (۸۰) تا نود (۹۰) درصد کارگران و پرسنل پروژه‌های ساختمانی و عمرانی بیکارشده‌اند. قطع اینترنت به تعطیلی بیش از چندین هزار موقعیت شغلی انجامید.این بیکاری ازجنس تعدیل نیرو(اخراج) ازواحدهای کار و کارگری نیست،بلکه دربرابربی‌ثباتی عمومی جامعه و بی برنامگی دولت منفعل،وازبین رفتن خودواحد کارگری وچرخه‌ی تولید، باید آن را به معنای پایان زندگی شغلی کارگرنیزمحسوب کرد...» (۱)

دربخش اول یادداشت تلاشم این بود که دامنه‌ی بحث را تنها روی کارگران شاغل محدود نسازم بلکه: «... آسیب به‌جامانده ازجنگ برای کارگرانی که باانواع قراردادهای کاری، پیمانی، شرکتی، سفیدامضاء، بی‌ثبات‌کاران یا کارگران بی‌ثبات،وکارگران پاره‌وقت،خوداشتغال و آزادکار،چه واقعی وچه ساختگی،بدون قرارداد رسمی واغلب حتی بدون بیمه وحمایت قانونی مشغول به کارند، معنایی جزتشدید ناامنی و بی‌پناهی ندارد؛ کارگرانی که گاه فاصله‌ی چندانی با مرگ ندارند. اساساً هیچ‌گونه قراردادقانونی ومطمئنی برای اشتغال وجود ندارد. اکثریت مردم ازبیمه‌ی بهداشتی واجتماعی محروم‌اند وکارگران ومزدبگیران در عمل ازبسیاری ازحقوقی که حتی درهمین قانون کارکذایی جمهوری اسلامی به رسمیت شناخته شده، برخوردار نیستند.» (ماخذ پیشین).

تلاش من در این بخش آن است که این وضعیت را در پیوند با بحران اشتغال، تعطیلی واحدهای تولیدی، گسترش بیکاری پنهان و فشارهای فزاینده برزندگی و معیشت کارگران بررسی کنم.

۱۴۰۵ مهر ۱۷, جمعه

یادداشت کارگری از :امیرجواهری لنگرودی : (بخش اول )حلقه‌ی زندگی کارگران پس از دو جنگ، تنگ‌تر می‌شود! «از ویرانی صنایع و زیرساخت‌ها تا تشدید فشار بر زندگی و معیشت»

یادداشت کارگری

حلقه‌ی زندگی کارگران پس از دو جنگ، تنگ‌تر می‌شود!

«از ویرانی صنایع و زیرساخت‌ها تا تشدید فشار بر زندگی و معیشت»

 (بخش اول)

امیرجواهری لنگرودی

a.javaher99@gmail.com 


امروز، پس از دو جنگ ارتجاعی، ضدانسانی و تجاوزکارانه‌ی آمریکا و اسرائیل علیه ایران، ابعاد غول‌آسای تخریبِ به‌جامانده از این دو جنگ، در متن بحرانی که جامعه‌ی ایران با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند، بیش از پیش خود را عیان ساخته است؛ بحرانی که در درون ساختار حاکمیت اسلامی، «کاسبان جنگ» و «کاسبان تحریم» را نیز در موقعیت ویژه‌ای قرار داده است. این دو تعبیر، در اینجا تنها به یک جریان یا نهاد معین اشاره ندارند، بلکه طیف‌هایی درهم‌تنیده از روحانیت و بیت رهبر، بازار، دولت، مجلس و دستگاه قضایی را دربرمی‌گیرند. از پایداری‌چی‌ها که چهره‌ای چون سعید جلیلی نماد سیاسی روشن آنان است، و دیگر نیروهای سیاسی مدافع تداوم سیاست‌های جنگی، تا چهره‌هایی چون بابک زنجانی، حسین شمخانی،( آقازاده)، انصاری و شمار دیگری از فعالان و شبکه‌های اقتصادی و تراستی‌ها که در بستر تحریم‌ها و محدودیت‌های اقتصادی، به ثروت و موقعیت دست یافته‌اند. بر فراز اینان، طیف‌های گوناگون موسوم به «چپ محورمقاومت»، داخل و خارج از کشور، که حالا دیگه بخشی از"مقاومت" هم نیستند چه برسد به "چپ"، اینان همسو با حاکمیت جنگ‌طلب اسلامی و حزب‌الله و اجتماعات شبانه عرزشی ها، جانبدار جنگ‌اند، درکنار جانبداران سامانه‌ی پهلوی و ابررسانه‌های چندی که برای تهاجم به ایران با بلند کردن پرچم های اسرائیل وآمریکا در خیابان های دنیا کف می‌زدندوشادی می کردند و ترانه "داریم میریم به ایران" را سرمی دادند. تماماّ بخشی ازفضای سیاسی واجتماعی پیرامون جنگ را شکل می‌دهند؛ جنگ دوازده‌روزه، از ۲۳ خرداد تا ۳ تیر ۱۴۰۴، و جنگ چهل‌روزه، از اسفند ۱۴۰۴ تا ۱۹ فروردین ۱۴۰۵، خرابی‌هایی برجای گذاشته‌اند که ابعاد آن را می‌توان در گزارش‌ها و روایت‌های منتشرشده در جامعه دنبال کرد.

۱۴۰۵ مهر ۱۲, یکشنبه

امیرجواهری لنگرودی : یادداشت کارگری(بخش پایانی)پرستاران؛ از سفره‌ی خالی تا تشکل مستقل....

 یادداشت کارگری(بخش پایانی)

پرستاران؛ از سفره‌ی خالی تا تشکل مستقل

«حقوق ماهانه یک پرستار،حتی کفاف هزینه‌های ۱۰روزاول ماه را هم نمی‌دهد.»

امیرجواهری لنگرودی

a.javaher99@gmail.com  


 

در بخش دوم یادداشتم آوردم: «مسئله پرستاری را نمی‌توان تنها به یک مطالبه، یک قانون، یک تعرفه یا به یک دوره اعتراضی تقلیل داد. ما با مجموعه‌ای درهم‌تنیده از مسائل کاری و معیشتی روبه‌رو هستیم که سال‌ها روی هم انباشته شده‌اند. به زبانی دیگر، مسئله کاملاً ساختاری و عمیق‌تر از این حرف‌هاست.

چرا که خود این مجموعه عوامل، مضمون اعتراضات دوره اخیر، بعد از سرریز شدن اعتراضات دی‌ماه و آن سلسله جنایات فاجعه‌بار، ضدانسانی و تلخِ حادث‌شده در هیجدهم (۱۸) و نوزدهم (۱۹) دی‌ماه ۱۴۰۴ و بحران‌های اقتصادی سرریزشده بعد از دو جنگ را وسعت می‌بخشد و پرسش‌های جدیدی را در برابرمان قرار می‌دهد...» (۱)

باید دریافت که این پرسش‌های جدید روی چه پایه‌ای استوار است؟

سایه شوم جنگ؛ رشد تورم و گرانی و نداشتن امنیت شغلی و تشکل مستقل:

دو جنگ به‌جامانده و حوادث منتج از آن و تازه امروز که هنوز در دوران «نه جنگ و نه صلح‌ایم»، جنگ پیش از آن‌که شهرها و سازه‌های موجود در آن و زیرساخت‌ها را ویران کند، نظم عادی زندگی انسان‌ها را به هم می‌زنند و ویران می‌سازند. برای من روشن است که جنگ در هر جایی جاری بوده است، چون: عراق، افغانستان، غزه و فلسطین، لبنان و سوریه، کمی قبل‌تر لیبی، اکراین و... فجایع انسانی، همچون قتل‌عام مردم، ویرانی ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها، کمبودهای زیستی، معلولیت و رنج، فقر، غم و اندوه به‌جا گذاشته است. یادمان نرود بعد از دو جنگ، جامعه‌ی کارگری ما با نوعی عدم احساس امنیت شغلی و معیشتی و به‌واقع از حق برخورداری از حداقل‌های انسانی حذف شده و همین نیرو به‌تدریج به فرسایش اعتماد عمومی در سطح جامعه و کاهش همبستگی و همگرایی اجتماعی می‌انجامد و اینان به‌نوعی به گستردگی طردشدگی از جامعیت زندگی همراه می‌گردند؛ فرایندی که در دوران بحران‌های بزرگ می‌تواند ظرفیت ماندگاری اجتماعی و تحقق دمکراسی پایدار در جامعه و بنیان‌های آن را تضعیف کند یا ادامه همین وضعیت می‌تواند با فرسایش عمومی جامعه، سلامت اجتماعی و اعتماد جمعی را با نوعی ورشکستگی مرتبط سازد.

در این بحث، باید پذیرفت امنیت شغلی در جامعه و برخورداری از عدالت اجتماعی و توزیع واقعی آن در دست‌یابی به نیازمندی‌های اولیه زندگی، صرفاً مسائل اخلاقی یا رفاهی ناب یک نیروی اجتماعی خاص نبوده و نیست، بلکه به عموم مردم و خاصه به توده بی‌چیز جامعه مربوط است. باید گفت: شرایط جنگی بخش اساسی زیرساخت پایدار زندگی در هر جامعه‌ای که مردم بدان نیازمندند را زیر می‌گیرد و ادامه این مسیرزندگی در اساس امنیت شغلی همه گروه‌های اجتماعی در عرصه تولید و بازتولید اقتصادی کشور را نیز مختل می‌سازد و می‌تواند با فرسایش عمومی جامعه، سلامت اجتماعی و اعتماد جمعی را با ورشکستگی روبه‌رو سازد؛ امری که ما امروز در ایران کنونی با آن روبه‌رو هستیم و می‌رود که جامعه ما را با خطر فلاکت و فقر عمومی روبه‌رو سازد.

جامعه ایران امروز از تورم مزمن، نقطه به نقطه گذشته و منتظر ابرتورم است که دردل موقعیت بحران اقتصادی، تداوم وضع

۱۴۰۵ شهریور ۳۱, سه‌شنبه

امیرجواهری لنگرودی : یادداشت کارگری(بخش دوم)،پرستاران در متن بحران‌های عمومی جامعه ایران؛ از جنگ و سرکوب تا بازگشت مطالبات

یادداشت کارگری( بخش دوم )

پرستاران در متن بحران‌های عمومی جامعه ایران؛ از جنگ و سرکوب تا بازگشت مطالبات

امیرجواهری لنگرودی

a.javaher99@gmail.com


 

پیشتردربخش اول یادداشتم پیرامون پرستاران آوردم: «طی سال‌های گذشته، مطالبات عموم پرستاران و کادر درمان حول چند محور اساسی شکل گرفته است. این‌ها عمده‌ترین وجوه این حرفه است: «اجرای درست تعرفه‌های خدمات پرستاری و رعایت حقوق مادی و معنوی آنان»؛ «اعتراض به فشارهای سنگین جسمی و روانی ناشی از کار»؛ «اعتراض به اضافه‌کاری اجباری، دستمزدهای پایین و تأخیر در پرداخت معوقات» و «اعتراض به بی‌توجهی به شرایط سخت و فرساینده کار.» و در ادامه آوردم: «امروز پرسش اساسی‌تری پیش روی ما قرار می‌گیرد. جنگ چه چیزی را در زندگی و کار پرستاران متوقف یا دگرگون کرد؟ حاکمیت در فضای جنگی چه آسیبی به این نیروی کار وارد کرد؟ و پس از جنگ، کدام مطالبات دوباره به میدان آمدند؟» و تأکید داشتم: «مسئله پرستاری را نمی‌توان تنها به یک مطالبه، یک قانون، یک تعرفه یا یک دوره اعتراضی تقلیل داد. ما با مجموعه‌ای درهم‌تنیده از مسائل کاری و معیشتی روبه‌رو هستیم که سال‌ها روی هم انباشته شده‌اند.» (۱)

برپایه‌ی نکات فوق،دربخش دوم این نوشته تلاشم این خواهد بود که نشان دهم صورت‌بندی موج جدید اعتراضات در دی‌ماه ۱۴۰۴، سرکوب فاجعه‌آمیز، ضدانسانی و تلخ، و آنچه در بطن دو جنگ و تجاوز به ایران در برابر سیاست های کاسبان جنگ و تحریم در ایران و سپس درشرایط پساجنگ رخ داد، چگونه ما را با این سطح وسیع از  اعتراضات پرستاران و کادر درمانی بیمارستان‌ها روبه‌رو کرده است

۱۴۰۵ شهریور ۲۶, پنجشنبه

امیر جواهری لنگرودی . یادداشت کارگری (بخش اول) ؛ پرستاران می‌گویند: «جهنم همین‌جاست؛ همین لحظه، همین اکنون، درست زیرپاهایمان»!

یادداشت کارگری(بخش اول)

پرستاران می‌گویند: جهنم همین‌جاست؛ همین لحظه، همین اکنون، درست زیرپاهایمان


امیرجواهری لنگرودی

a.javaher99@gmail.com


 

می‌گویند: کار یک کارگر ساختمانی یا معدن‌کار، هم از نظر جسمی و هم از نظر روانی، در زمره سخت‌ترین و زیان‌آورترین مشاغل جهان قرار دارد. من اضافه می‌کنم: حرفه‌ی پرستاری در ایران، با وجود نقش حیاتی و انکارناپذیر آن در نظام سلامت، عملاً در شمار مشاغل سخت قرار گرفته است؛ حرفه‌ای که با فشار کاری سنگین، کمبود نیروی انسانی، دستمزد و مزایای نامتناسب با حجم کار، اضافه‌کاری‌های اجباری، فرسودگی جسمی و روانی و ناامنی شغلی روبه‌روست.

این وضعیت پدیده‌ی تازه‌ای نیست. پرستاران و کادر درمان طی سال‌های گذشته بارها برای بهبود شرایط کار و زندگی خود دست به اعتراض، تجمع، اعتصاب و طرح مطالبات صنفی زده‌اند. از این رو، امروز بیش از هر زمان دیگری باید صدای اعتراض پرستاران و کادر درمانی بیمارستان‌ها را شنید و آن را از یاد نبرد.

طی سال‌های گذشته، مطالبات عموم پرستاران و کادر درمان حول چند محور اساسی شکل گرفته است: «اجرای درست تعرفه‌های خدمات پرستاری و رعایت حقوق مادی و معنوی آنان»؛ «اعتراض به فشارهای سنگین جسمی و روانی ناشی از کار»؛ «اعتراض به اضافه‌کاری اجباری، دستمزدهای پایین و تأخیر در پرداخت معوقات» و «اعتراض به بی‌توجهی به شرایط سخت و فرساینده کار».

یکی از پیامدهای همین وضعیت، افزایش مهاجرت پرستاران بوده است. آنان بارها نسبت به اجرا نشدن قوانین، پرداخت نشدن یا تأخیر در پرداخت مطالبات، فشار بالای کاری و کمبود نیروی انسانی اعتراض کرده‌اند. در بسیاری موارد، پرستاران ناچار به اضافه‌کاری شده‌اند و حتی برای شیفت‌های عصر و شب، در بهترین حالت، مبالغی  ناچیز و با ماه‌ها تأخیر دریافت کرده‌اند. فشار کاری در مواردی چنان سنگین شده که سلامت و حتی جان آنان را تهدید می کند